Ο Έρωτας σκοτώνει και του πάει

Πάνε κοντά πέντε χρόνια από τότε που άρχισε η  συγγραφική μου περιπέτεια. Κλεισμένος σε ένα διαμέρισμα  γιά πολύ σοβαρούς λόγους, βρήκα διέξοδο στην γραφή. Αρχικά με μικρά κείμενα, στη συνέχεια με άρθρα και λίγο μετά με ολοκληρωμένες ιστορίες. Και κάπως ετσι χωρίς να το καταλάβω η γραφή έγινε μέρος της καθημερινότητας μου. Η παραγωγή μέχρι τώρα είναι ένα μυθιστόρημα, μια συλλογή διηγημάτων, τέσσερις μεταφράσεις θεατρικών έργων, τρία πρωτότυπα θεατρικά έργα και καμιά εκατοστή στίχοι... Οχι άσχημα. Βέβαια άλλο η παραγωγή κι άλλο η  κατανάλωση. Στη ζοφερή εποχή που ζουμε η κατανάλωση και μάλιστα πνευματικής τροφής είναι δύσκολη ιστορία. Σε κάθε περίπτωση όμως το πρώτο βιβλίο μου κυκλοφόρησε. ''Ο έρωτας σκοτώνει και του πάει'' είναι ένα θρίλερ βασισμένο σε πραγματικά γεγονότα. Θέματα του ο έρωτας και η προδοσία. Πρόκειται για ένα καταιγιστικό μυθιστόρημα γραμμένο με πολύ χιουμορ, σ' ένα περιβάλλον όπου κυριαρχεί η αγωνία, η δράση, το μυστήριο και το ανελέητο κυνηγητό για την ανακάλυψη της αλήθειας. Μοντέλα και πόρνες, επιχειρηματίες και τραπεζίτες, μαφιόζοι και πολιτικοί, τρομοκράτες και στρατιωτικοί, καναλάρχες και διπλωμάτες, πράκτορες και ψυχασθενείς, σφιχταγγαλιάζονται χορεύοντας σ΄ένα γαϊτανάκι θανάτου και προδοσίας
Το βιβλίο, στη παρούσα φάση, δεν διατίθεται σε βιβλιοπωλεία, αλλά με τηλεφωνική παραγγελία στο 6976160797 ή διαδικτυακά στο vegasgrn@gmail.com

Ένα χαμένο Mont Blanc

Η παρουσίαση μόλις είχε τελειώσει. Χειροκροτήματα σκέπασαν τη τελευταία ατάκα του συγγραφέα. Το Intelligent Minds άρεσε, άρεσε πολύ κατά πως φαινόταν από την ένταση και την διάρκεια των χειροκροτημάτων. Όμως ο Τάκης Παντάκης στεκόταν όρθιος κι ανέκφραστος, λες και αυτό που γινόταν δεν τον αφορούσε. Το βλέμμα του σαν να  έψαχνε κάτι μες το πλήθος και δεν μπορούσε να το βρει.  Και πράγματι έψαχνε για να δει εκείνη. Καθόταν πάντα στις τελευταίες σειρές, σχεδόν κρυμμένη, γιατί όπως έλεγε δεν ήθελε να τον αποπροσανατολίζει. Μα και τώρα που δεν ήταν εκεί το ίδιο δεν συνέβαινε; Αφού το μυαλό του δεν έφευγε από την σκέψη της...Λειτουργούσε παραλλήλως.

Έφυγε ο Γιάννης!

Γύριζα στο σπίτι χτες βραδυ κι έπεσα πάνω στον διαχειριστή της πολυκατοικίας. Οι συγκεκριμένοι άνθρωποι ειλικρινώς διαδραματίζουν ένα σπουδαίο ρόλο στη διεύθυνση  των κοινών, μιας συγκατοίκησης ετερόκλιτων συνήθως ανθρώπων σε έναν χώρο και μη χαμογελάτε γιατί έτσι ακριβώς είναι. Για παράδειγμα νώτισε  η οροφή του διαμερίσματος μου στον τρίτο αλλά δεν μιλούσα  με τον  ιδιοκτήτη του τετάρτου, ένα παχύδερμο που έφερνε στον κοπρίτη τον επιστήμονα άνευ επιστήμης, Φίλη, γιατι στις εκλογές που πέρασαν έκανε αγώνα υπέρ του ΣΥΡΙΖΑ  αν και ΠΑΣΟΚ χρόνια κι όταν στην συνέλευση του είχα πει, χαιρετίσματα στον Άκη, μου είπε άι στο διάολο παλιοφασίστα που δεν ανέχεσαι την σύμπραξη των δημοκρατικών  δυνάμεων  κι εγώ τον αποκάλεσα αριβίστα, χαμαιλέοντα και μετά αυτός με έσπρωξε κι εγω του μαύρισα το μάτι κι απο τότε δεν μιλιόμασταν,