Κολχόζ ο Παράδεισος


Παλιό το στερεότυπο ότι οι Ελληνες δουλεύουν λιγότερο απ' τους Γερμανούς (στην πραγματικότητα δουλεύουν πολύ περισσότερο) -κι όμως η κυρία Μέρκελ το επανέλαβε με τη ρατσιστική διάθεση της μπυραρίας- έτσι στο άνετο!
Ολόκληρη πρωθυπουργός να λέει εν γνώσει της μπαρούφες για έναν ολόκληρο λαό!
Αλλά γιατί όχι; ο ίδιος μας ο Πρωθυπουργός δεν μας διέσυρε εκεί στην ξένη ως τεμπέληδες;
Ή μήπως, κι αυτό είναι εξ όλων το αισχρότερο, δεν πιστεύουν τέτοια στερεότυπα και πολλοί Ελληνες; Ρατσιστές με τον εαυτόν τον ίδιο αυτοί οι κομπλεξικοί γραικύλοι, τους αρκεί να τη βρίσκουν, νομίζοντας ότι αυτός ο ρατσισμός για τον «τεμπέλη Ελληνα» αφορά τους συμπατριώτες τους κι όχι και τους ίδιους...

Τον παλιό καλό καιρό, όταν ακόμα υπήρχε το οχτάωρο, τα Σάββατα έπινε κι ο Θεός τον καφέ του...

Φούμαρε και στη ζούλα, κρυφά απ' το Αγιον Πνεύμα, και κάνα τσιγαράκι, κοίταζε ο Πλάστης την πλάση - τα πάντα εν σοφία ποιήσας χαμογελούσε ευχαριστημένος - άγνωστοι αι βουλαί Του, και το 'ριχνε στις βόλτες.
Η αλήθεια είναι ότι ο Πανάγαθος το παράκανε, όλο σε τριήμερα ξεχείλωνε τα γουήκ εντ, από μια πλευρά κατανοητό, είναι και πολλά τα τέκνα του, άρχιζε από Παρασκευής, διάλεγε και πήγαινε σε κάποιο τζαμί, στη Βαγδάτη ή στην Καζαμπλάνκα, έπιανε κουβέντα με τους πιστούς, μάθαινε τα βάσανα του ντουνιά - όλα είναι γραμμένα αναστέναζε και αρχομένου του Σαββάτου διάλεγε μια Συναγωγή στο Βερολίνο ή στη Νέα Υόρκη και πήγαινε να ακούσει ξανά στην αρχαία γλώσσα ιστορίες απ' την εποχή που ήταν ακόμα ο κόσμος νέος.
Τέλος, τις Κυριακές ο Παντοδύναμος περνώντας πότε από ένα εκκλησάκι στο Αιγαίο και πότε από μια γοτθική Καθεδρική της κεντρικής Ευρώπης, έκλεινε την τριήμερη σχόλη του βλέποντας το ηλιοβασίλεμα στην Παταγωνία ή πηγαίνοντας θέατρο στη Μόσχα...
Μεγαλεία.
Το πάλαι ποτέ όταν ο Κτίστης έχτιζε τον Κόσμο εργαζόταν έξι ημέρες και αναπαυόταν την έβδομη - όμως με τους αιώνες, όταν το μέγα μέρος της εργασίας ανέλαβαν οι άνθρωποι, συνταξιούχος πλέον ο Δημιουργός επέτρεψε στον εαυτόν Του την πολυτέλεια του γουηκ εντ άντε κι ορισμένων ακόμα αργιών: του άρεσε η 4η Ιουλίου είχε χαζοχαβαλέ, πήγαινε και στην ημέρα της Αντιφασιστικής Νίκης στο Νεκροταφείο του Λένινγκραντ να υποβάλει τα σέβη του κι οπωσδήποτε γιόρταζε με τους Κινέζους κάθε χρονιά το νέον έτος, χόρευε μέσα στους χάρτινους δράκους και πάνω στα πυροτεχνήματα
ή έπλεε μέσα σε ένα φαναράκι πάνω στο Κίτρινο Ποτάμι.
*****

Την πρώτη φορά που άκουσε ο Πάνσοφος ότι «χαλάει την πιάτσα», δεν πίστευε στα αυτιά του.
Κι όμως! ένας Καλβινιστής πάστορας από την Ελβετία κι ένας Ευαγγελικός ραδιοφωνικός ιεροκήρυκας από τη Γιούτα, δήλωναν urbi et orbi ότι ο Θεός το έχει παρακάνει με τον τρόπο που ζει, χαλαρά χωρίς να παράγει όλο ταξιδάκια κι επιτέλους! δεν καταλαβαίνει ο τα πανθ' ορών ότι έτσι τίθεται εν κινδύνω το ασφαλιστικό σύστημα; Πόσον καιρό σκοπεύει ακόμα να ζήσει;
Και ώς πότε οι σκληρά και τίμια εργαζόμενοι άνθρωποι θα Του πληρώνουν εισφορές τους για να πηγαίνει ο Πανταχού Παρών δώθε κείθε, ταξιδάκια στο Μάτσου Πίτσου και το Χονγκ Κονγκ; Ηταν να μην αρχίσει η γκρίνια.
«Τι προσφέρει ο Αμνός;» ούτε καν φόρους πληρώνει, είναι ακτήμων. Ούτε καν πιστωτική κάρτα διαθέτει, είναι παρίας· κλοσάρ, αποσυνάγωγος.
Μυρμήγκια οι άνθρωποι και τζίτζικας ο Θεός; Πού ακούστηκε;
Προσπάθησε να ορθώσει έναν αντίλογο ο Παντογνώστης (συμβουλευόμενος καλού-κακού και τον Λόγο), άρχισε να εξηγεί ότι απλώς ζει ανθρώπινα, αλλά πού να τον ακούσουν οι άνθρωποι;
...................................
Αρον άρον Σύνοδον, Συνέδριο και Κονγκλάβιο να συσκεφθούν οι ηγεσίες και να συναποφασίσουν οι λαοί, τι θα κάνουν με έναν Θεό που πια δεν τους εκφράζει, δεν τους εκπροσωπεί, δεν τους μοιάζει.
Θεός ελεήμων, πολυεύσπλαχνος κι αγαπησιάρης; Ευρύχωρος, παιγνιδιάρης και ταξιδιάρης; - ποιος τον χρειάζεται;
Σε κάποιον άλλον Γαλαξία ίσως - πάντως όχι στον δικό μας.
Κι έτσι, ο πρώτος που έθεσε θέμα απόλυσης του Θεού, διαπίστωσε ότι δεν ήταν μόνος! Γιατί όχι; βεβαίως! ναι! ώρα να τελειώνουμε με τα κολλήματα απ' το παρελθόν! - η απόφαση δεν άργησε να βγει...
Μια φορά κι έναν καιρό...